Een retraite is voor mij niet een week waar we elkaar laten zien hoe ‘ver’ we al zijn op spiritueel gebied. Niet om te bewijzen hoe dicht we bij verlichting zijn, of hoe snel we onderweg zijn naar de 5D of de Nieuwe Aarde.

Een retraite is voor mij geslaagd wanneer iemand naar huis gaat met één inzicht dat hij of zij nog nooit eerder heeft gehoord.

Eén gedachte die aan het eind van de retraite nog is blijven hangen.

Eén perspectief dat de vanzelfsprekendheid van eerdere overtuigingen doorbreekt en nieuwe vragen oproept
.

Misschien is iemand na afloop van een retraite bij mij niet méér “spiritueel” geworden volgens de maatstaven van de mainstream spiritualiteit.

Maar als er iets is aangeraakt waardoor een klein nieuw Ontwaken heeft plaatsgevonden, hoe subtiel ook, dan is het doel voor mij bereikt.

Dat alles gebeurt in Bosnië en Herzegovina: een land waar je vanzelf loskomt van de drukte en de patronen van het dagelijks leven en omgeven bent door prikkelvrije plekjes.

Een land waarvan veel mensen niet weten wat ze kunnen verwachten… en dat juist daarom hun verwachtingen vaak overtreft.

Een retraite is geslaagd wanneer de deelnemers van een groep elkaar kunnen liften naar een nieuw niveau van waarheid, in plaats van elkaar meer te verstrikken in decepties en illusies.

Soms begint een groot ontwaken met één vraag die je jezelf nooit eerder hebt durven stellen en het meest eerlijke antwoord daarop, wat diep vanuit jezelf komt.

Waar ontwaken ledit namelijk niet naar Verlichting.

Waar ontwaken leidt naar bevrijding uit een levenslange lockdown.